‘Ik zit hier helemaal op m’n plek!’

Abichaïl Wouter, vrijwilligersbegeleidster

Vrijwilligers hebben een belangrijke rol in de dienstverlening van Doras, sociale basis binnen De Sociale Maatschap. Zij ondersteunen bewoners, organiseren activiteiten en dragen bij aan ontmoeting en verbinding. Hun betrokkenheid maakt hen onmisbaar in het bouwen aan een zorgzame en veerkrachtige wijk. Abichaïl Wouter begeleidt de vrijwilligers in Noord.

Abichaïl kent dit werk van twee kanten. Zij begon zelf als vrijwilliger en werkt inmiddels als vrijwilligersbegeleidster. Zij verbindt vrijwilligers aan activiteiten en initiatieven in de wijk en begeleidt hen daarbij.

Hoe kwam je ooit als vrijwilliger bij Doras terecht?

Abichaïl: “Ik had een opleiding maatschappelijke zorg gevolgd, maar ik zat al een tijdje in de bijstand. Ik ben namelijk moeder van twee jonge kinderen, tien en zes jaar. Destijds was mijn dochter drie. Ik wilde geen echte baan, omdat zij me nodig had, maar ik wilde wel iets doen. De vrijwilligerscentrale opperde: bij Doras op kantoor telefoontjes opnemen. Dat leek me wel wat. Het was een gouden match.”

Wat voor mensen kreeg je aan de lijn?

Abichaïl: “Een heel kwetsbare doelgroep. Mensen die weinig contacten en weinig geld hebben en waar toch een klusje in huis gedaan moet worden. Ze bellen ons en vragen of ze in aanmerking komen voor hulp van een klusjesman. Of mensen hebben een tuin die ze niet meer zelf kunnen onderhouden. Veel ouderen, maar ook alleenstaande moeders en mensen met beperkingen door ziekte.”

Wat motiveert jou om dit werk te blijven doen?

Abichaïl: “De verhalen die mensen je vertellen. Ze bellen in eerste instantie om een tuinman, maar je merkt dat er zoveel méér speelt. Dat ze gewoon eenzaam zijn. Alleen omdat jij even naar ze luistert, zijn ze al dankbaar. Dat vind ik zo mooi. Gewoon even vragen: ‘Hoe gaat ’t met u, lukt ’t allemaal nog?’ Dan hoor je zoveel verhalen. Iedereen wordt graag gehoord, hè? Dat is echt zo. Daarom ben ik hier blijven plakken.”

Hoe ontstond de kans om als betaalde kracht in dienst te komen?

Abichaïl: “Na twee jaar vrijwilligerswerk ging mijn dochter naar de basisschool en was ik klaar voor betaald werk. Toen ik aangaf dat ik wilde stoppen, zeiden ze hier: ‘Ho, wacht even. Wij willen jou in ons team houden. Wil je hier niet betaald blijven werken?’ Nou ja, dit is gewoon een heel fijn team. Ik praat graag met mensen en ik kan goed luisteren. Dat zijn dingen die ik ook heb meegenomen naar mijn rol als begeleidster van vrijwilligers die nu het werk doen dat ik eerst deed.”

Wat houdt jouw werk nu in?

Abichaïl: “Ik praat met mensen die vrijwilliger willen worden. Als tuinman, als klusjesman of om boodschappen te doen. Dan vraag ik: hoe ben je bij ons terechtgekomen? Wat lijkt jou leuk om te doen? En dan kijk ik wat het beste past, voor hen en voor ons. Sommigen vinden het leuk om met hun handen te werken, om buiten te zijn. Dan denk ik aan werken in tuinen. Of is dit een prater? Misschien is het dan leuk om als maatje bij iemand langs te gaan. Zo kijk ik naar wat past bij die persoon.”

Waarom zijn vrijwilligers zo belangrijk?

Abichaïl: “Vrijwilligers voegen iets toe omdat ze het echt voor hun plezier doen. Omdat ze graag helpen, dat geeft hen voldoening. Zij gaan graag naar mensen toe. Ze houden van werken in de tuin. Er is zoveel vraag naar zoveel dingen. Dat is alleen op te lossen met mensen die het echt vrijwillig willen doen omdat ze het leuk werk vinden. Vrijwilligers maken het verschil.”

Wat doet het werk met vrijwilligers?

Abichaïl: “Nou, laatst zei een vrouw: ‘Ik wil wel bij iemand langs maar hooguit een uurtje per week, meer niet.’ Prima, zij koffiedrinken met een mevrouw uit de buurt. Twee weken later zie ik haar weer, is ze een totaal andere vrouw. ‘Het klikt zó goed. Het is zo fijn. We doen van alles. We praten, we lachen. Ik heb ook haar kinderen leren kennen. Soms ga ik voor een uurtje maar blijf ik de halve dag.’ Als zij praat over die dame, bloeit ze helemaal op.”

“Nog een voorbeeld: een vrijwilliger deed al jaren klusjes bij mensen thuis. Maar in de zomer van ’24 kwamen we mensen tekort voor tuinwerk. Ik stelde voor: zou je misschien eens een tuintje willen proberen? Dat leek hem wel leuk. Nu zijn we twee jaar verder en hij is daar gewoon kind aan huis. Hij komt elke maand even de tuin onderhouden, het onkruid weghalen en zo, maar dan neemt hij altijd wat lekkers mee en hij blijft daar zelfs vaak eten.”

Dat geldt eigenlijk ook voor jou, hè? Jij hebt hier ook ontdekt hoe goed bent in het begeleiden van mensen?

Abichaïl: “Ja, dat klopt. Mijn talent is dat ik goed naar mensen kan luisteren en ze ook begrijp. Daarom kan ik inschatten wat iemand nog meer kan, waar ie kan groeien. En ik voel aan wat de Amsterdammer nodig heeft. We krijgen regelmatig telefoontjes van bewoners die zeggen: ‘Nou, de klussenman is langs geweest en ik wil nog even zeggen dat ik heel blij ben. Alles is goed gegaan en ik ben echt tevreden. Dan weet ik: ik zit hier helemaal op mijn plek. Ik zeg het elke keer weer, hoor. Ik ben blij dat dit op mijn pad is gekomen.”